1. Anatomia traumy wtórnej – dlaczego pomaganie
boli?
- Definicja STS (Secondary Traumatic Stress) jako „kosztu
empatii” i naturalnej reakcji na wiedzę o traumie pacjenta.
- STS vs Wypalenie: Dlaczego trauma pośrednia uderza
gwałtownie, podczas gdy wypalenie rozwija się latami.
2. Indywidualny profil traumy – praca z inwentarzem
IES-R
- Intruzja: Rozpoznawanie nawracających obrazów, snów i
natrętnych myśli o trudnych przypadkach.
- Unikanie: Identyfikacja mechanizmów „znieczulenia
emocjonalnego” (np. cynizm, unikanie kontaktu z rodziną
pacjenta).
- Pobudzenie: Analiza objawów fizjologicznych: drażliwość,
problemy z koncentracją, nadmierna czujność na dyżurze.
- Anonimowa samoocena poziomu stresu pourazowego za pomocą
Skali Wpływu Zdarzeń (IES-R).
3. Poznawcze przetwarzanie traumy i techniki „Tu i
Teraz”
- Zmiana strategii: Przejście od negatywnego „żalu i
zaprzeczania” do „pozytywnej restrukturyzacji i akceptacji”.
- Technika „To nie moja trauma”: Ćwiczenia wyobrażeniowe
pozwalające na oddzielenie własnego życia od narracji
pacjenta.
- Kotwice uważności: Metody uziemiające (grounding) do
wykonania w 60 sekund po trudnym zabiegu, aby wrócić do równowagi
poznawczej.
4. Systemowy system ratunkowy – Defusing i Peer
Support
- Procedura Defusingu po dyżurze
- Rola wsparcia społecznego: Dlaczego wsparcie od
współpracowników jest silniejszym predyktorem wzrostu
potraumatycznego niż wsparcie od przełożonych.
